Mignonne (1917)
Mignonne to francuskie awizo, które odegrało znaczącą rolę w historii marynarki wojennej podczas I wojny światowej oraz w późniejszych latach, w tym po przejęciu przez Rumunię. Jednostka, znana również pod różnymi nazwami, takimi jak Sublocotenent Ghiculescu, Angara i Ion Ghiculescu, była jednym z czterech okrętów typu Friponne pozyskanych przez Rumunię. W artykule przyjrzymy się bliżej historii budowy, specyfikacji technicznych oraz służby tej interesującej jednostki.
Projekt i budowa
Awiza typu Friponne zostały zaprojektowane na podstawie francuskiego programu rozbudowy floty z 1916 roku. Celem tego projektu było zwiększenie zdolności obronnych Francji w obliczu konfliktu zbrojnego. Mignonne, podobnie jak inne jednostki tego typu, miała być wykorzystywana do zwalczania okrętów podwodnych. Okręty te były udoskonaloną wersją wcześniejszych awiz typu Ardent, różniącą się głównie rodzajem napędu – zastosowano silniki Diesla zamiast tradycyjnego napędu parowego, co znacznie poprawiło zasięg ich działania.
Budowę Mignonne rozpoczęto w stoczni Arsenal de Brest, gdzie położono stępkę w 1916 roku. Okręt został zwodowany w 1917 roku, a do służby w Marine nationale przyjęto go w 1918 roku. Warto zaznaczyć, że pierwotnie planowano budowę 13 jednostek typu Friponne, jednak ostatecznie ukończono jedynie osiem.
Dane taktyczno-techniczne
Mignonne była kanonierką o długości całkowitej wynoszącej 60,2 metra i szerokości 7 metrów. Zanurzenie jednostki wynosiło 2,6 metra, a wyporność standardowa oscylowała wokół 375 ton, osiągając 443 tony przy pełnym załadunku. Napędzany przez dwa silniki wysokoprężne Sulzer o łącznej mocy 900 KM, Mignonne osiągał maksymalną prędkość 14,5 węzła.
Jednostka miała możliwość zabrania 30 ton paliwa, co pozwalało na osiągnięcie zasięgu wynoszącego 3000 Mm przy prędkości 10 węzłów oraz 1600 Mm przy prędkości 15 węzłów. Uzbrojenie Mignonne składało się z dwóch pojedynczych dział kalibru 100 mm M1897 L/40 oraz dwóch zrzutni bomb głębinowych. Załoga okrętu liczyła około 50 osób, w tym oficerów, podoficerów oraz marynarzy.
Służba podczas I wojny światowej
Mignonne rozpoczęła swoją służbę wojskową w czasie I wojny światowej, gdzie działała we francuskich Siłach Patrolowych Atlantyku od 1916 do 1918 roku. Jej głównym zadaniem było prowadzenie operacji przeciwko niemieckim okrętom podwodnym oraz ochrona szlaków żeglugowych. W tym okresie jednostka zyskała reputację sprawnego i niezawodnego okrętu.
9 stycznia 1920 roku Mignonne została zakupiona przez Rumunię i już kilka dni później weszła do służby w Marynarce Wojennej Rumunii pod nazwą „Sublocotenent Ghiculescu”. Okręt otrzymał oznaczenie burtowe „Gh”, a jego nazwa została nadana na cześć oficera rumuńskiej marynarki wojennej, który poległ podczas I wojny światowej.
Modernizacja i zmiany uzbrojenia
Na przełomie lat trzydziestych XX wieku kanonierka przeszła modernizację uzbrojenia. W ramach tych prac zdemontowano oba działa kal. 100 mm i zastąpiono je dwoma pojedynczymi działkami przeciwlotniczymi kal. 37 mm SK C/30 L/80. Dalsze zmiany miały miejsce w latach 1942-1944, kiedy to obrona przeciwlotnicza jednostki została dodatkowo wzmocniona poprzez montaż działka kal. 20 mm C/38 L/65 oraz wymianę jednego z działek kal. 37 mm na działo kal. 88 mm SK C/30 L/42.
Okres po II wojnie światowej
5 września 1944 roku Mignonne została zdobyta przez radzieckich żołnierzy w Konstancy i wcielona do Marynarki Wojennej ZSRR jako „Angara”. Po zakończeniu II wojny światowej jednostka wróciła do Rumunii 14 października 1945 roku i znów zaczęła służyć pod nazwą „Ion Ghiculescu”. Otrzymała oznaczenie burtowe D 62.
W latach sześćdziesiątych XX wieku Mignonne przeszła kolejną przebudowę, tym razem przekształcając ją w okręt dowodzenia pod oznaczeniem NDD 113. W tym okresie uzbrojenie jednostki obejmowało pojedyncze działko kal. 37 mm oraz dwa podwójne stanowiska wkm kal. 14,5 mm.
Zakończenie
Mignonne to nie tylko przykład francuskiej myśli technologicznej z okresu I wojny światowej, ale także świadectwo zmieniających się realiów geopolitycznych Europy XX wieku. Jako kanonierka przeszła długą drogę – od służby we francuskiej marynarce poprzez rumuńskie siły zbrojne aż po wcielenie do floty radzieckiej i powrotem do Rumunii. Wycofana ze służby w 2002 roku po wielu latach użytkowania pozostaje symbolem historycznych przemian zachodzących na morzach i oceanach.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).